ΚΑΠΟΤΕ??..ΣΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑ
Η κεντρική ιδέα του σύγχρονου σχολείου είναι η συνεργασία σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Συνεργασία δασκάλου-μαθητή, δασκάλων-γονέων και τοπικής κοινωνίας. Στα πλαίσια αυτά το Γυμνάσιο Καλάμου σε συνεργασία με το 1ο Γυμνάσιο Αυλώνα και το Γυμνάσιο Κρυονερίου, ενώνουν τις δυνάμεις τους και κάνουν πράξη το «εμείς». Την έννοια της συνεργασίας της σύνθεσης και της δημιουργίας
Διοργανώσαμε την εκδήλωση «ΚΑΠΟΤΕ? ΣΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑ» υποστηριζόμενοι από τους Δήμους Ωρωπού και Διονύσου υπό την αιγίδα των ΝΠΔΔ Πολιτισμού και Περιβάλλοντος του Δήμου Ωρωπού και του Οργανισμού Νεολαίας ?θλησης και Πολιτισμού «Ο ΘΕΣΠΙΣ», του Δήμου Διονύσου. Συνεργαστήκαμε με το Λύκειο Αυλώνα, τον Πολιτιστικό και Πνευματικό Όμιλο Νέων Παλατίων, το Επιστημονικό Ινστιτούτο «Κοινόν Ωρωπίων», καθώς και με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Κρυονερίου του Δήμου Διονύσου. Ακούσαμε την εξαιρετική ομιλία του ιστορικού κ. Αγτζίδη Βλάση ο οποίος μας μίλησε κριτικά για το συγκεκριμένο κομμάτι της ιστορίας.
Διοργανώσαμε δύο παραστάσεις για τους μαθητές (500 περίπου μαθητές σε κάθε Δήμο παρακολούθησαν την παράσταση) και μία για το κοινό στο Δήμο Διονύσου και στο Δήμο Ωρωπού αντίστοιχα. Στο Δήμο Ωρωπού μας τίμησαν με την παρουσία τους και παρακολούθησαν την εκδήλωση
Δήμαρχος Ωρωπού κ. Οικονομάκος Ιωάννης
Αντιδήμαρχος Καλάμου κ. Πέππας Παναγιώτης
Αντιδήμαρχος Αυλώνα κ. Λέκκας Ανδρέας
Αντιδήμαρχος Ωρωπού κ. Ηλιάσκος Ευάγγελος
Δημοτικός Σύμβουλος κ. Μπόρσης Βασίλειος
Πρόεδρος Νομικού Προσώπου κα. Κοντογιάννη Αλέκα
Πρόεδρος Τοπικής Δημοτικής Κοινότητας κ. Αφθονιάτη Ευαγγελία
Πρόεδρος Τοπικής Δημοτικής Κοινότητας Αυλώνα κ. Πάντος ?ρης
Πρόεδρος Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου κ. Καμπιώτης Διονύσης
Πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων Παλατίων κ. Μηλιόγλου Θεόφιλος
Ιστορικός κ. Αγτζίδης Βλάσης
Αντιπρόεδρος Νομικού Προσώπου κ. Τόλιας Προκόπης
Η εκδήλωση έγινε με αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων απ? την καταστροφή, επειδή ακριβώς πιστεύουμε πως η ιστορία είναι ο μεγάλος δάσκαλος της ζωής και η λήθη είναι πάντα κακός σύμβουλος. Θελήσαμε να τονώσουμε, την ιστορική μας μνήμη, αναζητώντας τα ίχνη από τα βήματα της τραγικής πορείας του πολύπαθου μικρασιατικού ελληνισμού. Του ελληνισμού που σ΄ αυτόν τον εύφορο τόπο, σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, διέγραψε τη δική του μεγάλη πορεία μέσα στο χρόνο, μια πορεία φωτεινή, πολύπαθη, τραγική στο τέλος της.
Στην αυγή του 20ου αιώνα, η Μικρά Ασία αποτελεί κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πληθυσμός στη μεγάλη του πλειονότητα είναι μουσουλμανικός. Ωστόσο, η ελληνική παρουσία, συνεχής από τα χρόνια της αρχαιότητας, ενισχύεται την εποχή αυτή κι αποκτά ρόλο πρωταγωνιστικό.
Το μεγαλύτερο κέντρο του μικρασιατικού ελληνισμού είναι η Σμύρνη, το «στολίδι» της μικρασιατικής γης. Στη φημισμένη αυτή πόλη, το ελληνικό στοιχείο κυριαρχεί πληθυσμιακά, οικονομικά, πολιτιστικά κι επηρεάζει καθοριστικά τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της πόλης. Στην πολυεθνική ατμόσφαιρα της Σμύρνης, οι ζωές και οι δραστηριότητες των διαφόρων εθνοτήτων διαπλέκονταν και επιδρούσαν η μία στην άλλη, χωρίς ωστόσο να χάσει η κάθε εθνότητα το χαρακτήρα της.
Κι όμως? στα χρόνια που ακολουθούν, πολεμικά γεγονότα, παιχνίδια της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και ματαιωμένα εθνικά οράματα θα κάνουν τις διαφορές αγεφύρωτες, θα γεννήσουν την καταστροφή και θα οδηγήσουν τον μικρασιατικό ελληνισμό στην οριστική απώλεια, τον ξεριζωμό. Όσοι κατάφεραν να γλυτώσουν από τον θάνατο, τη φωτιά, την αιχμαλωσία, μπαίνουν στα πλοία και παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς. Το ταξίδι δύσκολο??..
Τον πρώτο καιρό στη νέα πατρίδα οι συνθήκες ζωής είναι άθλιες. Πολλοί πεθαίνουν μέσα σ? ένα χρόνο από την άφιξή τους στην Ελλάδα. Το κράτος, αντιμετωπίζει με τα λιγοστά μέσα που διαθέτει τις στοιχειώδεις και πιεστικές ανάγκες των προσφύγων. Διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις δραστηριοποιούνται. Παρά τις αντίξοες συνθήκες γίνεται μεγάλη προσπάθεια να εξασφαλιστεί στους πρόσφυγες παραγωγική απασχόληση και οριστική στέγαση. Η διαφορά νοοτροπίας και ιδιοσυγκρασίας όμως μεταξύ προσφύγων και ντόπιων δημιουργεί τα πρώτα χρόνια αντιθέσεις και εντάσεις. Συχνά, νιώθουν κι αντιμετωπίζονται ως ξένοι. Ωστόσο, η Ελλάδα γίνεται για τους πρόσφυγες η νέα πατρίδα, την οποία θα στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις και σε όλους τους τομείς.
Η Μικρασία μπορεί ν? αποτελεί μια «χαμένη πατρίδα» που πέρασε στα κεφάλαια της ιστορίας. Όμως λένε πώς τον τόπο τον κάνουν οι άνθρωποι. Η Μικρασία είναι για μας σήμερα η βιωμένη μνήμη. Είναι οι ιστορίες των παππούδων μας. Οι οικογενειακές φωτογραφίες. Προπάντων όμως μια παράδοση ζωντανή που βρίσκει έκφραση στις μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής μας. Η Μικρασία είναι κομμάτι της ψυχής μας.
Οι μαθητές μας με την πολύτιμη αρωγή των καθηγητών τους - που αξίζει να σημειωθεί πως με εξαιρετική έμπνευση, μεράκι και φιλοπονία δε λυπήθηκαν ούτε χρόνο ούτε κόπο για την προσπάθεια αυτή- μας «ταξίδεψαν» στη γη της Μικρασίας, για να αντλήσουμε γνώσεις, αρχές, παραδόσεις, και κυρίως δύναμη ψυχής. Αυτός ήταν ο στόχος μας. Να διδαχθούμε εμείς από τους διωγμένους, τους ταλαιπωρημένους, τους ξεριζωμένους Μικρασιάτες, που κατάφεραν ν? αναζωογονήσουν πνευματικά και οικονομικά τον ελλαδικό χώρο. Να συνδεθούμε βιωματικά με τις παρελθούσες γενιές, για να ενισχύσουμε τους συλλογικούς μας δεσμούς, ειδικά σήμερα που η κοινωνική συνοχή απειλείται από τη διάχυση νόθων αξιών.
Μεγάλος ήταν ο αριθμός των μαθητών που συμμετείχαν, ενώ εξαιρετική ήταν η δουλειά των συναδέλφων εκπαιδευτικών
Ντέρτσου Ειρήνης και Λυμπεράκη Αικατερίνης που έγραψαν τα ιστορικά κείμενα
Γανωτή Στέφανου ?παραδοσιακοί χοροί
Kαφετζή Πόπη ? μουσική και τραγούδια
Ψαρρού Ξένια / Κέκη Αννη? χοροθέατρο
Εξαιρετική επίσης ήταν και η συνεργασία των τριών Διευθυντριών των Γυμνασίων Καλάμου, 1ου Αυλώνα και Κρυονερίου, Ευγενία Γκορτσίλα, Τσενέ Κωνσταντίνα και Μπασέα Ευαγγελία αντίστοιχα.